Δημήτρης Σκαρμούτσος: «Θεωρούσα για πάρα πολλά χρόνια ότι είμαι σκουπίδι και ίσως ήμουν»

Ο Δημήτρης Σκαρμούτσος ήταν καλεσμένος στο “EQ” του Action 24 και μίλησε στην Έλενα Παπαβασιλείου και έκανε μια αναδρομή στη ζωή του, από τα παιδικά του χρόνια μέχρι την περιπέτειά του με τα ναρκωτικά που παραλίγο να τον διαλύσουν! «Τα παιδικά μου χρόνια ήταν δύσκολα, γιατί προέρχομαι από μια φτωχή οικογένεια, μια οικογένεια που είχε πάρα πολλά προβλήματα. Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος δούλευε πάρα πολύ, χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, ένας άνθρωπος εργάτης ο οποίος πάλευε. Η μητέρα μου δυστυχώς είχε κάποια ψυχολογικά προβλήματα μεγάλα που για την κοινωνία τότε δεν ήταν αποδεκτά, οπότε δεν μπορούσε να βρει λύση. Δεν είχε βοήθεια γιατί φοβόταν». 

Ο μικρός του σούπερ μάρκετ

«Μεγάλωσα εγώ και η αδερφή μου σε ένα σπίτι το οποίο είχε αρκετά προβλήματα, σε μια κοινωνία που ήταν αρκετά κλειστή, όμως μεγαλώσαμε -κατά έναν περίεργο τρόπο- με κάποια αγάπη. Μάθαμε πάρα πολύ μικροί ότι πρέπει να είμαστε ανεξάρτητοι. Δουλεύω από τα 14. Τότε είχαν ανοίξει τα μεγάλα σούπερ μάρκετ. Είχαν παιδιά τα οποία έβαζαν τα ψώνια μέσα στη σακούλα. Εγώ λοιπόν ήμουν από τους πρώτους που έπιασα δουλειά στα σούπερ μάρκετ στα 14 και μου έδινε ο κόσμος λίγα χρήματα. Ήταν πάρα πολύ ωραίο το συναίσθημα του να ξέρεις ότι θα πας και θα δουλέψεις και θα πάρεις λίγα χρήματα και θα τα φέρεις στο σπίτι».

«Δεν υπήρχε τίποτα για μένα»

«Ξεκίνησα αρκετά νωρίς με τα ναρκωτικά, νομίζω ξεκίνησα στα 14. Και από τα 16-17 ξεκίνησα τα βαριά. Ήταν η κοινωνία τότε, ήταν το ανατρεπτικό, το διαφορετικό, το απαγορευμένο, οπότε εμένα αυτό με έλκυε, χωρίς βέβαια να βλέπω τότε τις συνέπειες. Γιατί οι συνέπειες είναι φοβερές. Δεν πιστεύεις πως σε διαλύουν αυτά τα πράγματα. Έχασα την πίστη στον εαυτό μου. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, να διαλύεις μόνος σου τον εαυτό σου. Να σιχαίνεσαι τον εαυτό σου. Υπάρχει χειρότερο πράγμα από έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν πιστεύει στον εαυτό του; Από έναν άνθρωπο ο οποίος θεωρεί ότι είναι σκουπίδι; Εγώ θεωρούσα για πάρα πολλά χρόνια ότι είμαι σκουπίδι και ίσως ήμουν. Ξέρεις τι είναι να διαλύεις τον εαυτό σου καθημερινά; Να ξυπνάς το πρωί και να λες, “φίλε, έχω τη δύναμη, δεν θα το κάνω σήμερα” και μέσα σε δύο ώρες να διαλύεσαι. Και να πηγαίνεις και να παίρνεις οτιδήποτε βρεις για να το κάνεις!

Δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανείς. Αν ψάχνεις να βρεις βοήθεια σε άλλους ανθρώπους ή στην οικογένειά σου ή στους φίλους σου, δεν πρόκειται να βοηθηθείς αν δεν βοηθήσεις εσύ τον εαυτό σου! Όσο έχεις αυτή τη στήριξη δεν κάνεις το τελευταίο βήμα που είναι το πιο σημαντικό. Έχασα τα πάντα. Έχασα οικογένειες, φίλους, σπίτια, χρήματα… Δεν υπήρχε τίποτα για μένα. Ήταν όλοι μακριά από μένα. Δεν με πίστευε κανείς. Δεν ήθελε κανείς να είναι δίπλα μου και έχασα τον εαυτό μου. Δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου. Δεν αναγνώριζα τι άνθρωπος είμαι. Έπιασα πάτο».

Η δεύτερη ευκαιρία

«Με έπιασαν με ναρκωτικά και ευτυχώς έπεσα σε έναν εξαιρετικό δικαστή, ο οποίος με δίκασε στην Αμερική και αναγνώρισε τη δεύτερη ευκαιρία, γιατί ίσως αν ήμουν σε άλλη χώρα να μην είχα δεύτερη ευκαιρία και μου είπε: “έχεις δύο δρόμους. Ή θα πας φυλακή και θα πληρώσεις για το αδίκημα που έκανες ή θα μπεις σε αποτοξίνωση”. Είχα προσπαθήσει να κάνω αποτοξίνωση μόνος, μάλλον δύο φορές, είχα πηδήξει στον τοίχο και είχα φύγει τη δεύτερη μέρα. Δεν άνοιξα καν πόρτα, πήδηξα τον τοίχο και έφυγα και συνέχισα να κάνω ό,τι έκανα. Στα μάτια λοιπόν αυτού του δικαστή αναγνώρισα το ότι μου έδινε μια δεύτερη ευκαιρία, που εγώ τότε την έψαχνα, αλλά δεν την έβρισκα από όλους τους ανθρώπους, γιατί τους είχα καταστρέψει όλους γύρω μου.

Όταν μπήκα στη συγκεκριμένη αποτοξίνωση ήθελα να το κάνω, ήμουν έτοιμος. Ήξερα ότι δεν έχω πολλές ευκαιρίες ακόμα. Ήμουν κλεισμένος επί δύο χρόνια. Οι πρώτες 15-20 μέρες είναι οι δύσκολες. Για τα συγκεκριμένα ναρκωτικά που έκανα εγώ, δηλαδή ο σωματικός πόνος διαρκεί γύρω σε 15 μέρες, ο οποίος πίστεψε με δεν αντέχεται. Παρόλα αυτά, σε 15 μέρες περνάει. Βέβαια το ψυχολογικό, ακόμα μετά από τόσα χρόνια, με κυνηγάει. Είναι αυτή η επιθυμία, αυτό το σαράκι που έχεις μέσα σου που δεν φεύγει. Που μήπως να, μια φορά να κάνω και τι έγινε και τα λοιπά. Αυτό νομίζω δεν το χάνεις ποτέ. Βέβαια ευτυχώς πάντα έρχεται το καλό κομμάτι που λέει “αδερφέ, κάτσε στα αυγά σου, είσαι μια χαρά».

«Έχουμε φτάσει στο 2025 και φοβόμαστε τι θα πει ο κόσμος»

«Όταν πρωτοβγήκα στην τηλεόραση, σε μια εκπομπή μαγειρικής που γινόταν τότε για πρώτη φορά τόσο μεγάλη παραγωγή στην Ελλάδα και έχοντας άγνοια κινδύνου -γιατί δεν ήξερα τι σημαίνει τηλεόραση- είχα αποφασίσει ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να πω στις πρώτες συνεντεύξεις τις δικές μου εμπειρίες σε σχέση με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Τότε όλοι μου έλεγαν ότι θα καταστραφώ. Όχι μόνο δεν καταστράφηκα, η αποδοχή του κόσμου ήταν τεράστια. Και νομίζω ότι εκεί κέρδισα πάρα πολύ κόσμο γιατί είδαν ότι αυτός ο άνθρωπος λέει αυτό που είναι.

Μεγάλωσα στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, “μεγάλα σχολεία” τις λέω εγώ αυτές τις δεκαετίες γιατί στη χώρα ήρθαν πολύ μεγάλες αλλαγές και πολιτικές και πολιτισμικές και κοινωνικές και οικονομικές και το μόνο πράγμα που έμεινε σταθερό είναι να μην μάθει ο κόσμος έξω από τα σπίτια μας τι γίνεται μέσα στην καρδιά μας, στο σπίτι μας, σε σχέση μεταξύ μας. Έχουμε φτάσει το 2025 και δυστυχώς αυτό ακόμα υπάρχει. Βέβαια έχει ανοιχτεί πιο πολύ η κοινωνία, όμως το κρατάει ο Έλληνας, είναι από τα λίγα πράγματα που τα κρατάει. Φοβόμαστε τι θα πει ο κόσμος. Το οποίο δεν έχει και πάρα πολύ σημασία, γιατί τα προβλήματά σου τα βιώνεις πάντα μόνος σου».